Moet je altijd weten waar je bent?

TomTom

navigatie TomTom de weg vinden

Al vanaf de eerste TomTom hoorde je de uitspraak: ‘van zo’n ding word je dom, mensen leren niet meer om zelf kaart te lezen!’ en ‘als hij uitvalt zijn mensen hulpeloos verloren en kunnen ze de weg niet meer vinden!’. Ik heb daar nooit in geloofd. Je hebt namelijk (grofweg) twee soorten mensen: de ene soort heeft richtingsgevoel en begrip in snelwegen, een deel daarvan bereidt zich terdege voor op een reis door van tevoren de route te bekijken en gebruikt een navigatiesysteem (hierna te noemen: nav), maar met scepcis en wijkt er met plezier van af. De andere soort is blij dat er eindelijk een hulpmiddel is om zonder gedoe, verkeerd rijden en stress van A naar B te komen en zal het een zorg zijn hoe je precies rijdt. Er zit natuurlijk nog van alles tussen, maar dit lijken mij de uiteinden van het navigatiespectrum.

Interesse

Waar het vooral om gaat is of je interesse hebt in routes, geografie en hoe alles ten opzichte van elkaar ligt. Wie er interesse in heeft, laat zich dat door een nav heus niet ontnemen of afleren. Zo is mijn zoon erg goed in de weg vinden en kan hij zowel met een kaart, uit zijn hoofd, als met een nav overal de weg begrijpen. Hij bekijkt kritisch wat de nav aanbeveelt en geeft er ook alternatieven voor. Zo doen de meeste mannen in mijn omgeving het ook: ze zetten ‘Truus’ of ‘Miep’ aan (waarom noemen we zo’n ding nooit ‘Jantje’ of ‘Willempie’?) maar wijken geregeld van de adviezen af omdat ze menen het zelf beter te weten. Het interesseert ze namelijk echt. Mij dan weer niet. Ik heb wel vaag een begrip van het wegennet en wat ten opzichte van wat ligt, maar echt interesseren doet het me niet, dus ik zet Miep aan en doe gewoon wat ze zegt.

atlas navigatie

 

Zelf nadenken

Ja maar je moet toch zelf blijven nadenken! Roepen mensen dan. Moet dat? Ik denk al over zoveel dingen na. Liefst over dingen die me boeien of waar ik goed ik ben of beter in wil worden. De weg vinden hoort daar voor mij niet bij; ik ben er niet goed in en het boeit me niet. En ja soms is dat onhandig, als ik vol een file inrijd, die ik met wat voorbereiding had kunnen vermijden. Soit, ik geef me er aan over. En waar ik altijd wèl goed voorbereid in ben is: hapjes en snapjes voor onderweg, want zowel ik als mijn kinderen worden zwaar chagrijnig als we niet op tijd iets kunnen snaaien of omkomen van de dorst. Het gebeurt me dus zelden dat ik zonder eten en drinken in een auto stap. Moet het wel langer dan een half uur rijden zijn.

druiven

 

Laat je verrassen

Mensen snappen mij soms niet. Als ik vertel dat ik niet van tevoren een route bekijk en uitstippel, maar alleen maar kijk hoe lang het rijden is en ik me onderweg verbaas over de rivieren en plaatsen die we passeren, krijg ik verbaasde reacties. Je hebt toch topo gehad? Ja en ik kies ervoor om er niet teveel over na te denken, me gewoon te laten verrassen. Dat kan niet altijd, op sommige punten moet je wel op dingen voorbereid zijn (controles, douane, wat dan ook), maar als het even kan zet ik het adres in de nav, doe wat Miep zegt en zie wel wat er onderweg op mijn pad komt. Meestal pakt dat prima uit. En zo niet: we’ll cross that bridge when we come to it.

Een backupplan

Veel mensen vinden ook dat je een backupplan moet hebben, want je navigatie kan uitvallen, je zekeringen kunnen doorbranden, er kunnen grote obstructies zijn op de weg. Ja en er kan een meteoriet op de auto vallen en dan kom je er ook niet meer. Je kunt je niet tegen alles ‘verzekeren’, alles ondervangen. Als ik niet meer op een nav kan terugvallen, ga ik gewoon de weg vragen bij een benzinestation. Waarbij ik het antwoord dan wel even opneem op opschrijf, want ik kan meestal maar twee aanwijzingen onthouden. Ook een kwestie van interesse.

meteoriet

 

Je moet weten waar je bent

wereldbol aanwijzen

Een tijdje terug was er een programma op tv (de vakantieman?) waarbij ze mensen in een vakantie-oord lieten aanwijzen op een kaart waar ze zaten. Sommige toeristen op Isla Margarita konden dat niet aanwijzen, dachten zelfs dat ze in Spanje waren. Wat was de spot groot! Lachu, die mensen weten niet eens waar ze op vakantie zijn! En nu denk ik: nou en? Als je een weekje zon, zee en ontspanning wilt en je komt niet van je resort af, wat maakt het dan uit of je in Turkije, de Costa Brava of Isla Margarita bent. En waarom zou je het op een kaart moeten kunnen aanwijzen? Het komt voort uit een dedain waar ik me aan stoor, dat je anderen jouw normen oplegt. Terwijl die mensen, die vast weer veel meer weten dan jij op een ander gebied, dat jou ook niet opleggen. Waarom altijd een mening hebben over een ander?

 

Lekker dwalen

Als ik naar een stad ga, wil ik het niet met een lijstje in mijn hand en de plattegrond alle highlights afvinken. Liever loop ik gewoon door de stad, op gevoel, lekker dwalen. En dan zie je niet alleen verrassende stukjes maar kom je vanzelf bij de grote bezienswaardigheden, of je stuurt er vaag op aan en geniet onderweg van wat er op je pad komt.
We waren laatst in een dierentuin die zo mooi en groot was dat je moest puzzelen om alles te zien en te doen. Toen we de schema’s en de kaart loslieten, ontdekten we per toeval de mooiste plekjes en hadden we de fijnste uren van de dag. Van dwalen heb ik altijd veel meer genoten van dan het sjokken van de ene naar de andere trekpleister of voorstelling in een schema.

dwalen tolkien

Laat mij dus maar lekker dwalen. En als ik je de weg vraag, dan is het fijn als je me helpt. Niet met ‘noord’, ‘zuid’ ‘A12’ of ‘A1’ maar met ‘bij de mcDonald naar links’. Dan kom ik er wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.